مرگ بلبل

گاه نامه

pouyan-alborz — Sat, 26 Sep 2009 11:38:18 GMT

گاه ، قاصدكي از راه مي آيد

گاه ، پيامي

متني

و مي دانم

مي دانم كه ديگر برايت خاص نیست

صدای باران و آوای ترانه

و مي دانم

چگونه خودرا گم کرده ای -- اي ماهي سرخ

اي زاده جان

گاه با تمام انديشه اي كه از تو آكندست

و با تمام آنچه مي داني حس مي کنم

و مي فهمم ازتو

آنقدر مي جنگم كه انگار گوشه اي از خود را رها كرده ام

گوشه اي از جان را.......... و جان را

اينسو تر كه خواستي برگردي

برای دوباره شنیدن آوای ترانه

نرسيده به امتداد گذشته

كنار همان جوي آرام و سرشوق

نبش كوچه اي از جنس زمستان

در آستان درب بهار

در جان و از جان

ايستاده ام تا نگذارم بايستي

مثل گذشته

نبايد بايستي

حتي زماني كه از راه گذشته دل خسته شدي

يادت هست؟!

پاييز گذشته را مي گويم

چگونه باران باريد ؟

باريد بر گونه اي كه از شدت تضاد غم داشت

يادت هست؟

باز هم اگر ماندي برگرد

دلمان كه دور نيست

خيالت راحت

هرگاه خواستي برگردي، برگرد

ستاره در سبد دارم

و سيب

آنقدر هست كه از دوري انار نرنجي

آنقدر سيب هست كه سبد انارت براي مدتي خالي نماند

هرجند هيج سيبي طعم انار نمي دهد

(پ-البرز)

كولي

pouyan-alborz — Mon, 16 Feb 2009 08:56:18 GMT

ترانه كولي تقديم به ذهن آزاد رفيق منيرو رواني پور و رمان زيباي " كولي كنار آتش" (پ-البرز)

"کولی کنار آتش "داستان دختری کولی (چادرنشين) به نام «آينه» است که طی سفری اودیسه‌وار از جنوب ایران به پایتخت می‌رود.

سخاوت ِ تو دریا رو به یادم میاره
رقص ِ ماه‌کولی‌هارو به یادم میاره
صدايی به این خوشرنگی گیتارم نداره
حتی بارون ِ غزل این‌جور نمی‌باره

کولی؛ شاعر آزادی
کولی؛ عاشق آبادی
به این من بی‌ستاره
آسمون تازه دادی
کولی صاحب زمینه
دستاش خالی از نگینه
در این گوی جادوی نور
فردای عشق‌و می‌بینه
کولی؛ بی‌مرز و بی‌حصار
کولی؛ رخش سرخ باد وار
در این شب‌های بی‌مهتاب
سبد سبد آتیش بیار
کولی؛ خود خودِ سفر
سبک مثل خواب سحر
به این همه نادرویشی
می‌خنده با چشمای تر

کولی منم که در دستات سرزمینی پیدا کردم
تا همیشه‌ي دریاها ضیافتی برپا کردم
همه‌ي سفر همینه از من من تا تو رفتن
همیشه به خود برگشتن، برگشتن‌و نرسیدن

صداي آسمونيت هميشه تو گوشمه

آرزوي برگشتن هميشه تو خونمه

با بهار و پرستوها سفر كردنو رفتن

هميشه مثل باد رفتن رفتنو نرسيدن

(الف – الف)

بعد فساد، عمق فاجعه

pouyan-alborz — Wed, 21 Jan 2009 06:12:18 GMT

Click Hear

در شرایطی که اکثریت جامعه دست به گریبان تلاش معاشند و کسب درآمدی برای پرداخت اجاره های ‏کمرشکن یا تامین هزینه ی بخور و نمیر، گاه با اخباری از فساد مالی و اخلاقی فزاینده ی مسئولان اجرایی، ‏قانونگزاری و قضایی مواجه می شوند که با ظرافت های روزنامه نگاران و وب لاگ نویسان از سد سانسور ‏و خودسانسوری شدید سایت های خبری و نشریات گذشته یا از فیلترینگ و پارازیت گسترده ی رسانه های ‏دیداری و شنیداری غیرحکومتی عبور کرده و فکر و خیال آن زندگی شان را هر چه بیشتر سیاه و تباه می کند.‏

فسادی که برکندن آن نه در ایران بلکه جهان یکی از اهداف انقلاب پرشکوه 22 بهمن بود تا رژیمی وابسته و ‏مفسد و غیرانسانی از جهان رخت بربندد و جایش را حکومتی کرامت بخش انسان و ارج و قرب گذار نوع ‏بشر بگیرد و عدل و داد و راستی و درستی برپاکند. حکومتی که اگر زمانی چون دیروز، وزیر فرهنگ و ‏ارشاد آن از هنرمندان و دست اندرکاران تولید و نشر کتاب، تولید کنندگان فیلم و برپا کنندگان تئاتر درخواست ‏کند تا به مناسبت سی امین سالگرد این تحول بزرگ شگفتی آفرین، دست آوردهای کتمان ناپذیر آن را در ‏معرض سمع و نظر ایرانیان و جهانیان قرار دهند، چیزی در چنته وجود داشته باشد.‏

البته نه دست آوردهایی از آن دست که احمدی نژاد و پالیزدار می گویند، سردار نیروی انتظامی تهران و ‏معاون دانشگاه زنجان انجام می دهند، گزمه ی این شهر و قاضی آن شهر با زنان و دختران و پسران کودک و ‏نوجوان می کنند و اگر نویسنده ای ادیبانه بنگارد و روزنامه نگاری گزارشگونه تحریر کند بازداشت؛ ‏روزنامه و مجله ای بدون رتوش و سانسور چاپ کند تعطیل؛ ناشر و مترجمی وارد بازار کتاب کند جمع ‏آوری، سناریست و فیلم سازی عمق فاجعه ی اجتماعی و فرهنگی را به تصویر کشیده و بر پرده ی نقره ای ‏سینما برد یا هنرمند و کارگردان تئاتری بر صحنه ی آورد، حاصل عمر و سرمایه اش توقیف شود.‏

این بحث امروز و دیروز هم نیست، سال هاست که چنین فاجعه ی عمیق و فساد گسترده ای رواج داشته است. ‏اما امروز که پایه های حکومت ولایت فقیه با روش های غیرمردمسالارانه سست شده، رشته ی امور از دست ‏دولتی نابلد، ناکارا و ناتوان در رفته و در رقابت گسترده برای کسب رانت های سیاسی و اقتصادی بیشتر، ‏جنگ گلادیورها، امکان افشاگری های راست و دروغ را فراهم آورده، موضوع فساد حاکمان و وابستگانشان ‏بیشترنقل مجالس و هر محفلی شده، این فاجعه بهتر و بیشتر، شب و روز در برابر چشمان ملت درگیر کار و ‏زندگی عیان می شود.‏

سه سال پیش بود، شهریور ماه 84، این جمع که اکثر قریب به اتفاق ایرانیان- جز حلقه ای اندک از دوستان و ‏رفقای خود- را فاسد و فاسق می دانند و می خوانند و داعیه ی اصلاح امور را نه در ایران و منطقه، بلکه در ‏گیتی و بر نوع بشر دارند، در جریان پروژه ی پرونده سازی های گسترده برای رقبای سیاسی و فکری خود، ‏صاحب این قلم را به جرم فساد مالی و دریافت رشوه در دفتر کارش دستگیر و به اوین منتقل کردند تا شاید ‏مدتی از شر زبان و قلمش رها شوند. آن ماجرا از سر اتفاق، به دلیل مصاحبه ای که شب قبل در خصوص ‏شکایت از آیت الله شاهرودی بابت فراهم آوردن زمینه های هتک حرمت توسط مقام های دادستانی و قوه ی ‏قضائیه ی زیر نظر او انجام و پخش شده بود به نوعی ختم به خیر شد، یا درست تر و دقیق تر بگویم با پرونده ‏هابی باز، وثیقه هایی سنگین و صدور احکامی از جمله ممنوع الخروج به نوعی به عهده ی تعویق افتاد.‏

بحث کنونی من اکنون باز کردن آن رویداد و آن پرونده ها و پرونده سازی های مشابه نیست، بلکه هدفم زدن ‏نقبی است به داستان فسادهای مالی و اخلاقی که امروز در سطح جامعه مطرح است و تلاشی برای نشان ‏دادن عمق فاجعه و بعد فساد. آن روز، 24 شهریور 74، در شرایطی که منتظر رسیدن یک تیم سه نفره- ‏کارشناس پرونده ها، قاضی و رئیس مجتمع قضائی مستقر در اوین- بودم، فردی به من نزدیک شد و با لحنی ‏دوستانه و از سر دلسوزی یا در جایگاه و نقش بازجوی خوب و مهربان به مذاکره و مباحثه ی غیررسمی ‏پرداخت. اشاره به این نکته کرد که اینجا قرار نیست تنها به ماجرای رشوه بپردازند، پرونده های دیگرت هم ‏مطرح است و بهتر است کوتاه بیایی و برای خودت دردسر بیشتری درست نکنی. در این میان، یک باره به ‏صحرای کربلا زد و گفت: این چه کاری است که برای تعدادی مدیر مطبوعاتی و روزنامه نگار فاسد، شما ‏چند نفر این همه یقه جر می دهید و برای خودتان و کشور دردسر درست می کنید، مگر نمی دانی که همین ‏فردی که تو در رابطه با پرونده اش دستگیر و به اوین منتقل شده ای علیه تو حرف های زیادی زده است، ‏خود و بستگانش هم چه کارهای کثیفی انجام داده و با کارمندانشان چه روابط نامشروعی داشته اند- البته آن ‏فرد مدتی بعد آزاد شد و حکم برائتش نیز صادر گردید.‏

آن روز پاسخ من در برابر ادعاهایش این بود که از چه فسادی در جامعه ی مطبوعات ایران حرف می زنی و ‏این قشر زحمتکش را با اهدافی سیاسی، برای کار نکرده و جرم انجام نداده – تنها زیر فشارهای روحی و ‏جسمی حرف مطلوب بازجو را تکرار کرده – هر روز دچار دردسر ساخته یا آواره ی دیار غربت می کنید؟ ‏مدعی هستید که فردی فساد اخلاقی دارد و با کارمند خود رابطه ی جنسی داشته و بعد این اتهام را به کل ‏جامعه ی مطبوعات و تمام روزنامه نگاران تعمیم می دهید. فرض کنیم که حتی مسئله ی فشار روحی و ‏جسمی وارده به متهم گرفتار در سلول انفرادی و اعتراف های از سر ناچاری نباشد و ماجرایی که می گویی ‏حقیقت داشته باشد، تازه کل ماجرا می شود روابط نامشروع چند نفر، یا در نهایت کمتر از انگشتان دو دست. ‏این تعداد چند درصد قشر و طبقه ی روزنامه نگار ایران را تشکیل می دهند؟ در این قشر از جامعه فساد مالی ‏چه نسبتی است و فساد جنسی چه میزان؟ اما بیائید کلاه خودمان را قاضی کنیم و نگاهی بیندازیم به پرونده ‏های دو قشر و طبقه ی دیگر؛ روحانیت و نظامیان.‏

یک باره نطقش کور شد، با تعجب نگاهم کرد و چشمانش را به لبانم دوخت. گفتم خبر دارید که در حال حاضر ‏چه تعداد از نظامیان به جرم جاسوسی، فساد مالی، از رشوه و پورسانت خرید کالا گرفته تا حتی فروش ‏زیردریایی به کشور همسایه در بازداشتگاه های مخصوص نظامیان محبوسند؟- آن زمان هنوز شاهکارهای ‏امثال سردار زارعی امکان افشا نداشت. مطلع هستید بجز پرونده های فساد مالی و سو استفاده از موقعیت، ‏اتهام هایی چون داشتن روابط جنسی، از زنای عادی و محصنه گرفته تا لواط و...، چقدر در میان روحانیت ‏رایج است و چه تعداد از این معلمان اخلاق و هادیان جامعه در بندهای ویژه روحانیت بازداشت و زندانی؟ ‏گفتم خبر دارید که روزی جرائم تخفیف نیافته شان چنان گسترده بود و مجرمان به حدی زیاد که زندان ها ‏ظرفیت لازم برای جا دادن آن ها را نداشتند؟ به او گفتم اجازه بده که حرفم را مستند کنم به اظهارات مقام های ‏رسمی مورد قبول و وثوق شما. بعد مباحثه ی سال ها پیش دو مقام روحانی را مثال آوردم که یکی اکنون ‏ردای وزارت پوشیده و دیگری چند هفته ای است که در میان راه یافتگان به مجلس از تهران، بر صندلی سبز ‏نزول اجلاس کرده است. گفتم آن به این شکایت برده بود که چه کنیم، بندهای ویژه روحانیت پر شده و جای ‏خالی برای بازداشتی ها و زندانی های جدید وجود ندارد. مقام قضائی بالاتر توصیه کرد که برای حل مشکل ‏فعلا آنانی را که به جرم روابط اخلاقی سبک تر چون صیغه ی غیرمجاز گرفته اید آزاد کنید تا جا برای ‏مجرمانی که اتهام هایشان سنگین تر است باز شود. چند وقت بعد شکایت تکرار شد از نبود و کمبود جا. این ‏بار دستور رسید که مجرمان زنای غیرمحسنه امکان فراغت یابند! و باز این ماجرا در جلسات بعدادامه یافت ‏تا رسید به لواط و...!‏

گفتم برادر عزیز از چه حرف می زنی و از کدام آبرو سخن به میان می آوری، مگر آبروی چندانی هم مانده ‏است و شعارهای انقلاب باقی. اصلاحات آمد که اوضاع را اندکی سامان دهد، اتهام دست اندرکارانش شد زدن ‏کف و سوت، انتشار روزنامه و تابندن نور به تاریکخانه ها، یا تجمع و تظاهرات قانونی دانشجویان و زنان، ‏در صورتی که انقلاب به بیراهه رفته و در لایه های زیرین چنین فسادهایی از چشمان ملت مخفی مانده است.‏
‏ حال نمی دانم که آن دوست یا بازجو چه می کند و در ماجرای "جنگ گلادیاتورها" جایگاهش کجا، از کار ‏برکنار شده یا به جرم فساد خود زندانی و در بازداشت است، یا نه به کار گذشته مشغول و ارتقای مقام نیز ‏یافته است. اما هر جا که هست کاش می شد این نکته را هم بداند که مسئول بند ویژه اوین اکنون هم بند ‏عمادالدین باقی است. می دانید به چه جرمی؟ جاسوسی! می دانید برای چه مدت بیش از ده سال. می دانید ‏برای چه کشوری ؟ اسرائیل! ‏

آن روز فراموش کردم که این سخن حق حافظ شیراز را که گویا بیان حال و روز امروز ماست برای آن ‏دوست عزیز بخوانم:‏

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند / چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس / توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند
گوئیا باور نمی دارند روز داوری / کاین هم قلب و دغل در کار داور می کنند

انتظار باران

pouyan-alborz — Sat, 15 Nov 2008 04:42:08 GMT

باز هم باد

و سيلي به درختان غريب

كاش در خانه كسي ميفهميد

كه صنوبر تنهاست

و چراغ

گوشه اي كوچك و محدود به خود را ديدست

مردم ديده به مردم نگريست

دلم از ابر گرفتست و به باران دلخوش

واميدم به بهار

واي از دست كلاغان سياه

(پ-البرز)

برای یک آرمان

pouyan-alborz — Tue, 04 Nov 2008 06:17:36 GMT

بيداري هنوز !

از كجا فهميدم؟

همين كه هواي خانه روشن و عطر ياس همه جا را پر كرده

همين كه پنجره بروي دريا بازست

همينكه قلب عاشقم ميتپد

همينكه هستم

همين بهار و تابستان و پاييز و زمستان

يعني بيداري

بيا كنار پنجره و به در يا بنگر

نگاه كن

شهر خفته و مردم همه خواب

مردمان ساده و بيچاره

كاش واقعا" خواب بودند

باهم بيدارشان ميكرديم

اما! حيف

گروهي مرده اند و گروهي خودرا بخواب زده اند

تنها چند خانه روشن است

حتي خانه ي همسايه هم تاريك

چه خوب كه هستي

چه خوب كه هنوز بيداري

فكر ميكني روشنايي چند خانه مي تواند شهر را از تاریکی نجات دهد؟

(پ-البرز)

سلامی دوباره

pouyan-alborz — Sun, 12 Oct 2008 04:11:42 GMT

سلام

باز نوشتن شروعی شد برای شنیدن و باز پناهی برای مهر

(موج سرکش)

برگ میریزد باز

داس ماه از لب کوه

باد را میخواند

برگ میریزد باز

سینه ی رود پر از موج هماهنگ دل است

سینهٔ رود به پاکی ِسپهر

سینه ی رود چه لرزان شده – مهر!

عشق در فلسفه ی نبض ضمیرش پیداست

نام ِعشقست نه عشق!

داس ماه از لب کوه

عشق را می خواند

و سکوتی که پناهی زِ خداست

باز هم رود - پر از شور و صداست

شور عشقی که به نبضش میزد

شورعشقی که سراسر شده مهر

به دلش میریزد

شور و آوای خوش رود به دریای کهن

ماه در خانه ی رودست – پر از جلوه ی مهر

گاه از ماه به آب

گاه از آب به ماه

وای! آهنگ خوشی می شنوم؟

آری آهنگ سپیدیست به پاکیِ بهار

گوش کن:

مست شد این رود و پر از لرزش شد

چهره ی ماه دگر پیدا نیست

وه !چه موجی – چه صدایی – چه سری

رودِ من آرام گیر

رود من آرام باش

تاکه عکس رخ ماهت به دلت نقش زند

ماه در صافی و آرامش قلبت پیداست

نه در امواج پر از کف و حباب

صافی ِ رود دلت را به دل باد سپار

به لب کوه سپار

یا به برفاب ذلالی که زکوهی ریزد

(پ-البرز)

خداحافظ

pouyan-alborz — Mon, 01 Sep 2008 05:15:18 GMT

و سلام....و درود

اميدوارم كه تمام عزيزان در سلامت كامل باشند. نميدانم چرا ولي گاهي بايد رفت. بايد سكوت كرد.بايد نوشت و پاره كرد . بايد كنار پنجره يا در امتداد يك رود به انتظار نشست.

نميدانم كي اما روزي باز نوشته هايم را پاره نميكنم و كلامم را با شما تقسيم خواهم كرد.

كاش بهار خام باز به سوي زمستان پير حركت كند.

نميدانم چرا ؟

نميدانم كجا؟

نميدانم كي؟

اما تمام فصول سال را خواهم نشست

تمام دختركان را

و تمام پسر بچه هاي دبستاني را

تمام مادران و ....

گاه نبايد گفت و نبايد نشاند نبض رود را بر ليواني بلورين كه ليوان گنجايش رود را ندارد. ليوان را به حد ليوان بايد سيراب كرد و در يا را به وسعت مهر.

كاش دريا بوديم

كاش دريا بود!

اگر دريا بود بلور ليوانش ترك نمي خورد

ديگر بايد بروم و اين آخرين را به تمام مهربانان تقديم كنم و اين آخرين را با خود تكرار كنم

دوستان خداحافظ...!

(پ-البرز)

ترس از چند نویسنده؟(به ياد احمد شاملو)

pouyan-alborz — Sun, 27 Jul 2008 05:20:18 GMT

مراسم بزرگداشت احمد شاملو كه قرار بود به دعوت كانون نویسندگان ایران روز چهارشنبه در مزار او برگزار شود، با حضور ماموران برهم خورد.
این مراسم با ممانعت پرسنل انتظامی حاضر در محل و به علت «مجوز قانونی نداشتن گردهمایی» برگزار نشد و در نتیجه، عده‌ای كه طبق هماهنگی قبلی با اتوبوس از تهران به كرج رفته بودند پس از مدتی سرگردانی به تهران بازگشتند. «فریبرز رئیس‌دانا» از اعضای كانون نویسندگان ایران كه برگزاركننده مراسم بود، در گفت‌وگو با رادیو فرانسه از حضور دو گروه لباس شخصی در جریان مراسم خبر داده كه به گفته وی، برخلاف فرمانده نیروی انتظامی كه رفتاری مودبانه با مسوولان كانون نویسندگان داشته، با فحاشی با حاضران برخورد كرده‌اند. وی دلیل سختگیری نسبت به مراسم امسال را واكنش به برگزاری موفق انتخابات كانون نویسندگان دانسته است. به گفته وی، نیروی انتظامی تعدادی از جوانان را دستگیر و سوار ماشین‌های خود كرده بود، ولی با پادرمیانی دبیران كانون آزاد شدند. آنطور كه رئیس‌دانا نقل كرده، فرمانده نیروی انتظامی در واكنش به اعتراضات گفته: «این فاتحه‌خوانی شما اگر انگشت روی قبر بگذارید و فاتحه بخوانید و حمد و سوره بخوانید و بروید، اشكالی ندارد؛ اما شعر نه، شما مجوز ندارید.

حال بسی جای بحث و تعجب دارد و شاهدیم دولت و حكومتي که اینگونه ادعای قدرت نظامی میکند از تجمع تنی چند نویسنده بر مزار دوست خود آشفته و بیمناک است و حتي از خواندن شعر نيز جلوگيري بعمل مي آورد.

باران سكوت كرد و شب از نيمه هم گذشت

تاريخ مينويسد ازين شعرازين سكوت

آري حقيقت است

سراسر همه غرور

تا بامداد دیگری از شعر بامداد

با رویش دوباره ی خورشیدمهربان

با بوسه های مهر تو بر سیب افتخار

(پ-البرز)

تقدیم به روح پاک احمدشاملو......یادش گرامی و عزیز باد.

به بهانه ی ولادت مولای شیعیان علی

pouyan-alborz — Wed, 16 Jul 2008 13:35:02 GMT

باز بوي باورم خاكستريست
صفحه هاي دفترم خاكستريست

پيش از اينها حال ديگر داشتيم
هر چه مي گفتند باور داشتيم

فيل ها زهر هلاهل خورده اند

مهرورزان مهر باطل خورده اند

آن پلیدانی که چون شاهانه اند

از دل ملت همه بيگانه اند

باز هم بحث عقيل و مرتضاست
آهن تف ديده مولا كجاست

نه فقط حرفي از آهن مانده است
شمع بيت المال روشن مانده است

صحبت از عدل و عدالت نا بجاست
سود در بازار ابن الوقتهاست

سر به لاك خويش برديد اي دريغ
نان به نرخ روز خورديد اي دريغ

با خودم گفتم تو عاشق نيستي
آگه از سر شقايق نيستي

غرق در دريا شدن كار تو نيست
شيعه مولا شدن كار تو نيست

در صفوف ايستاده بر نماز
ابن ملجم ها فراوانند باز

دست ها را باز در شبهاي سرد
ها كنيد اي كودكان دوره گرد

مژدگاني اي خيابان خوابها
ميرسد ته مانده بشقابها

گير خواهد كرد روزي روزيت
در گلوي مال مردم خوارها

من به در گفتم وليكن بشنوند
نكته ها را مو به مو ديوارها

(تهران – تيرماه 1378)

بغض زنده رود

pouyan-alborz — Mon, 07 Jul 2008 04:57:38 GMT

زنده رودش زنده » ليكن در كلام

مرده ريگي مانده از اين پاك نام

تا سپاهش حمله ور بر خانه شد

چل ستون٭ يك سپه ويرانه شد

در گلستانش جوانان خفته اند

درس آزادي برايم گفته اند

اين چه ُگلزاريست؟ ِگلزاريست سرد

اين ُگلستانيست ليكن پر ز درد

(پ-البرز)

*در گويش مردم اصفهان كاخ چهل ستون » چل ستون گفته مي شود