□

آري چه سخت باورمان پير مي شود

باور نمي كنم!....تنها محبتم سبب زخم سينه شد

تنها صداقتم سبب خشم و كينه شد

باور نمي كنم كه مرا زير پاي خويش

اينگونه سخره ي دل و بازيچه كرده اي

چونان ِ جمع هرزه علفهاي بي اثر

دشنام داده اي و به من پشت كرده اي

باور نمي كنم كه به پيغام مهر من

دشنام بي صداقتي و رنج داده اي

باور نمي كنم كه پس از سالهاي صبر

اينگونه سينه ام به دل خاك داده اي

احساس زير پاي عزيزت دو نيم شد

با ور نمي كنم كه تواش تيغ داده اي

□

من خاك مي شوم ولي از خاك اين غريب

يك شاخه رُزِ سرخ سر از خاك مي دمد

باور كن از محبت چشمان خيس توست- هنگام آن غروب

باور نميكنم كه تو از ياد برده اي

البرز! كوه سر به فلك را به يك سخن

باور نمي كنم كه تو بر باد داده اي

آن جايگاه آرش و آن كوه عشق را

باور نمي كنم كه تو دشنام داده اي.....

    (پ- البرز)

 منم كه مست تو تنها ترين سرود شبم

 بهانه نيست مرا

 تو نازنين - تو  گل زعفران سينه ي خاك

 منم كه خاك توام

 رويشت مباركباد

                                       (پ-البرز)

 گنجشكها سلام

 امروز بلبلي به لب بام من نشست

 در انتظار كوچ پرستو نشسته بود

 دستي به شانه اش نزدم شانه اش وليك

 لرزان و خسته بود

 قلبم اگر مجال دهد-  از براي او

 خورشيد را به خانه ي بلبل دهم به مهر

خورشيد گرم و پاك

 خورشيد هم اگر نكند ياريم به دست

 من ماه را مي زنم آتش به خواب مست

تقدیم به نغمه ی غم انگیزی که زود یافتم اما دیر مطمئن شدم

برایش بغض کردم اما به چشمانم راه باریدن را بستم

تا نکند خاطرش آزرده شود